Tower Racing

Szukaj

Idź do treści

Aquino II


AQUINO II

Udany nabytek PRL-u

Został zakupiony w 1954 roku przez Centralny Zarząd Hodowli Koni. Nie zawiódł pokładanych w nim nadziei, będąc championem reproduktorów przez pięć kolejnych lat, od 1958 roku do 1962 roku.
Jego przychówek w latach 1958-1965 wygrał 15 pierwszych, 17 drugich i 11 trzecich nagród klasycznych. W 1959 roku potomstwo ogiera zajęło trzy pierwsze miejsca w Derby, co było w tamtych latach wydarzeniem bez precedensu w hodowli światowej, a w latach 1960-63 cztery razy pod rząd wygrało Wielką Warszawską.
Aquino II, wybitny steyer, legenda polskiej hodowli, najlepszy z nabytków okresu wczesnego komunizmu, urodził się 5 marca 1948 roku we Francji, w stadninie markiza de Nicolay. Ten gniady syn og. Tornado od Apulii po Apelle, na 16 startów w swoim sportowym życiu wygrał 6 razy, biegając w wieku od 2 do 4 lat.


Francja
Karierę wyścigową rozpoczął jako dwulatek. Zadebiutował łatwym zwycięstwem w Prix Frisky Marton. Pokonał wówczas Normana, Montloviera i Djebellicę. Następnie zwyciężył w Prix de la Reine Mathilde w Deauville, ogrywając Galenite i Luciole II. W wyścigu Prix Morny zajął IV m. za zwycięskim Sanguine. Po tym wyścigu Aquino II został sprzedany Maharanee of Baroda i już w jej barwach zajął drugie miejsce za Lavarere w Prix de Chenes w Longchamp. W wieku 2 lat, największym osiągnięciem Aquino było zwycięstwo w Criterium de Saint Cloud, gdzie ograł m.in. Papumę i Quel Type na dystansie 2000 m. We wczesnym handicapie został sklasyfikowany na 8 miejscu z wagą 56 kg.

Karierę trzyletnią, ciągle we Francji, rozpoczął od zwycięstwa w Prix Daru, ogrywając Pharsale i Fairy Kinga. W Prix Lupin zajął drugie miejsce za Matem de Cocagne, a przed Lavarede, z którym się zmierzył ponownie. Na podstawie jego doskonałej kariery dwuletniej, był oceniany bardzo wysoko, stąd zapisy i udział w najbardziej prestiżowych gonitwach we Francji i Anglii. Został zapisany do Prix de Jockey Club (francuskie Derby), King George VI and Queen Elisabeth Stakes, St. Leger, ale niestety Aquino w żadnej z nich, nie zajął płatnego miejsca. We francuskim Derby był dopiero 7.
Na dłuższym dystansie w Grand Prix de Paris, Aquino zajął 3 miejsce o szyję i 3 długości za Sicambre i Lavarede.Ostatnie dwa wyścigi w sezonie 1951 biegał w Anglii bez powodzenia, nie zajmując płatnego miejsca w King George VI and Q. Elizabeth St., gdzie zwyciężył Supreme Court, tak jak i w St. Leger, gdzie wygrał Talma II.

Wielka Brytania

Pod koniec roku 1951 Aquino został przeniesiony ze stajni trenera R. Carvera we Francji do stajni trenera F. Armstronga w Newmarket i już jako czterolatek biegał w Anglii. W pierwszym swym wyścigu na nowym terenie w Chippenham Stakes, zajął III m. za Wilwynem i Rocklighterem (czwarty był Medwey). Aquino wygrał następnie Haydock Park Stakes na dystansie 3400 m, bijąc o długość Paradise Street, trzeci był Sports Master. W wyścigu Winston Churchill Stakes w Hurst Park, Aquino zajął IV m. za Fast Foxem, Eastern Emperorem i Fufthunterem.


Zbliżał się dzień prestiżowej gonitwy Gold Cup. Po raz pierwszy Aquino miał dosiadać rutynowany dżokej Gordon Richards. Aquino miał osobliwy charakter i wymagał zdecydowanej jazdy i tzw. "silnej ręki", a taką jazdę mógł gwarantować Richards. Pierwszym faworytem tej gonitwy był Talma II, zwycięzca ubieglorocznego St. Leger, grany 13:8. Drugim - Eastern Emperor, grany 7:2. Aquino grany był w tej gonitwie 4:1. Wyścig poprowadził Damaka, lider stajni Boussaca, na drugim miejscu plasował się Aquino, a za nim szedł Eastern Emperor. Na prostej Aquino wyszedł na prowadzenie i mocno napierany przez Eastern Emperora, wygrał o 3/4 długości. Trzecie miejsce o 2 dlugości za zwycięzcą zajął Talma II.
Po wspaniałym sukcesie w Ascot Aquino startował już jako faworyt w Goodwood Cup. Pech chcial, że Gordon Richards nie mógł na nim jechać tamtego dnia. Koniowi zalożono okulary i dosiadał go W. Snaith. Snaith od razu wyszedł na prowadzenie. Widać nie spodobało się to gniadoszowi, bo Aquino wyłamał na pierwszym zakręcie i odmówił dalszego kontynuowania wyścigu. Aquino miał bardzo silny charakter i zdecydowane preferencje, styl jazdy Snaitha mu nie odpowiadał o czym dał dobitnie znać.
W wyścigu Doncaster Cup, po zdjęciu mu okularów i znów pod dżokejem Gordonem Richardsem, Aquino wygrał pewnie o 3/4 dlugości, prowadzony w dystansie na 3-4 miejscu, by wyjść na prowadzenie 600 m przed metą. Po tych zwycięstwach został uznany za najlepszego konia wśrod czteroletnich i starszych koni, biegających w Anglii w 1952 roku.
Aquiono był koniem bardzo szlachetnym i eleganckim, we "francuskim typie", miał wyraźny kłąb i suche kończyny, jedynie co można mu zarzucić, to tendencje do nieco "miękkiego grzbietu". Był to jednak ogier wysokiej klasy i prawdopodobnie nigdy nie udałoby się go zakupić do polskiej hodowli, gdyby nie fakt, iż miał on przodków amerykańskiej linii. Na mocy obowiązującego do roku 1955, tzw. "Jersej Act", konie amerykańskiego pochodzenia były traktowane w Anglii niczym wierzchowce "wysokiej półkrwi" i miały jedynie warunkowy wpis do ksiąg stadnych.

Polska

Stacjonował w SK Kozienice i w SK Iwnie. Oprócz niezwykłych zasług, o których wspomnieliśy wcześniej, tak jak jego ojciec Tornado, Aquino okazał się doskonałym ojcem matek, przyczyniając się do podwyższenia poziomu matek stadnych, chociaż przekazywał jednostronne, dystansowe uzdolnienia.



Aquino dał kilku bardzo dobrych synów, w tym derbistów: Cedrica (ur.w 1955 r.), Mister Tory (ur. w 1956 r.) i Hippiasza (ur.w 1957 r.), oraz wartościowych ogierów, takich jak: Dorwid (ur. w 1958 r.), San Remo (ur. w 1960 r.) i szybkiego Poloneza( ur. w 1963 r.). Żaden z nich jednak nie zdołał przedłużyć swojej linii. Cedric został sprzedany na reproduktora do ZSSR, Mister Tory do Bułgarii, a Poloneza użyto w hodowli półkrwi (jego syn, Mitrop, pod Andrzejem Sałackim zdobył tytuł mistrza Polski w ujeżdżaniu).
Córki Aquino wyróżniały się wysoką klasą wyścigową, doskonałą budową i urodą.
Imiona: Carica, Orlandyna, Donna Aqui, Carbonata, Jurysdykcja, Eroica, Tarnogóra to synonimy najwyższych osiągnięc hodowlanych. W hodowli wyróżniły się też Marsylia (ur. w 1955 r.), Hekla (ur. w 1955 r.), Dobrawa (ur. w 1956 r.), Kasjopea (ur. w 1963 r.) i Sarabanada (ur. w 1963 r.).

Najbardziej wartościowe osiągnięcia potomstwa
ogiera Aquino II


DERBY
1958 r., og. Cedric - (Aquino-Cedra), hod. SK Kozienice, tr. A. Falewicz, dż. Goździk;
1959 r., og. Mister Tory - (Aquino - Miss Victory), hod. SK Widzów, tr. Paszkiewicz, dż. Biesiadziński;
1960 r., og. Hippiasz - (Aquino - Hiroszima), hod. SK Iwno, tr. Z. Lipowicz, dż. M. Lipowicz.

Oaks
1962 r., Jurysdykcja - (Aquino - Justitia), hod. SK Moszna, tr. Szymański, dż. J. Jednaszwski;
1965 r., Tarnogóra - (Aquino - Tarnawa), hod. SK Golejewko, tr. S. Molenda, dż. J. Jednaszewski.

Nagroda Prezesa Rady Ministrów
1962 r., og. Dorwid - (Aquino - Dogaressa), hod. SK Golejewko, tr. Molenda, dż. J. Jednaszewski.

Wielka Warszawska
1960 r., kl. Donna Aqui (Aquino - Donna Nera), hod. SK Kozienice, tr. A Falewicz, dż. J. Jednaszewski;
1961 r., og. Mister Tory - (Aquino - Miss Vicory), hod. SK Widzów, tr. Paszkiewicz, dż. Bujdens;
1962 r., kl. Jurysdykcja - (Aquino - Justitia), hod. SK Moszna, tr. Szymański, dż. J. Jednaszewski;
1963 r., og. San Remo - (Aquino - Sobiesława), hod. SK Widzów, tr. Jagodziński, dż. B. Ziemiański.

Aquino II, zasłużony dla polskiej hodowli ogier, padł 4. listopada 1972 r w wieku 24 lat.


na podstawie materiałów własnych i monografii "125 Lat Wyścigów Konnych", wyd. przez PTWK w Warszawie,
opracowała "Baja"


Powrót do treści | Wróć do menu głównego