Tower Racing

Szukaj

Idź do treści

Rachel Alexandra


RACHEL ALEXANDRA



Sposób, w jaki zwyciężała, wprawiał wszystkich w osłupienie. Jej siła, zawziętość, a przede wszystkim, niesamowita szybkość sprawiły, że stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych koni wyścigowych na świecie. Kiedy frunęła po prostej, z nieruchomym dżokejem w siodle i zostawiała rywali kilkanaście długości z tylu, wszyscy patrzący na nią z trybun czy z ekranu telewizora wiedzieli, że mają przed sobą prawdziwą gwiazdę. Rachel Alexandra rzeczywiście nią była.
Urodziła się 29 stycznia 2006 roku w Kentucky. Jej pierwotny właściciel i hodowca, Dolphus Morrison, mówił, że jako źrebak była trochę „koścista i niechlujna”. Człowiek ten rzadko sprzedawał pierwsze źrebaki od swoich klaczy, ale w przypadku Rachel postanowił zrobić wyjątek i zgłosił ją jako odsadka na aukcję w Keeneland. Kiedy jednak rentgen wykazał u klaczki „niewielki problem rozwojowy”, Morrison wycofał ją z aukcji uznając, że nikt nie kupi jej za 125 tysięcy dolarów, które w jego mniemaniu była warta.
W sierpniu 2007 roku właściciel wysłał Rachel do Diamond D Ranch w Lone Oak, gdzie Jimmy Dodwell zaopiekował się nią i jednocześnie odkrył drzemiący w niej potencjał. W listopadzie tego roku Morrison spytał Dodwella, czy przygotuje klacz na kolejną aukcję, na której zamierzał ją w końcu sprzedać. Dodwell był niepewny; Rachel wydawała mu się jednym z najlepszych młodych koni, jakie widział. „Ma mnóstwo szybkości, pięknie się rozciąga i mam wrażenie, że może biec bez końca” – odpowiedział Dodwell Morrisonowi „Może mieć Pan z niej jeszcze pociechę”.

Morrison twierdzi, że pokrył Lotta Kim ogierem Medaglia d’Oro, ponieważ był pod wrażeniem jego wyglądu i tego, jak pasował do jego klaczy.
„Pokryłem Lotta Kim Medaglia d’Oro, ponieważ wspaniale do siebie pasowali pod względem fizycznym. W tamtym czasie ogier ten był dla mnie najpiękniejszym zwierzęciem, jakie kiedykolwiek widziałem. Świetnie zbudowany, bardzo poprawny i niesamowicie szybki. Umiejętność przyspieszenia na ostatnich metrach to jest coś, czego zawsze szukam u ogierów, kryjąc nimi klacze. I właśnie to przyspieszenie, wraz z innymi zaletami fizycznymi, czyni dobrego konia wyścigowego.”
Medaglia d’Oro był bardzo udanym koniem wyścigowym, który wygrał m.in. Travers Stakes, Whitney Handicap i Donn Handicap oraz był drugi w takich gonitwach jak Belmont Stakes, Breeders 'Cup Classic (dwukrotnie w 2002 i 2003) i Dubai World Cup. Natomiast matka Rachel Alexandry, Lotta Kim, o wiele gorzej spisywała się na torze. Została wycofana do hodowli po odniesieniu kontuzji na treningu. Rachel jest pierwszym i jedynym ocalałym źrebakiem Lotta Kim: u ogiera, którym została pokryta w 2008 roku, Empire Maker, stwierdzono rzadkie neurologiczne schorzenie, zwane chorobą Wobblera. Źrebak Lotta Kim urodził się bardzo wcześnie i zmarł.
Rachel Alexandra jest ponoć przeciwieństwem swojej matki. „Lotta Kim ma straszne usposobienie” mówi Wiggins, pierwszy trener Rachel Alexandry. „Była zawsze okropnie wredna. Stwarzała problem z każdej rzeczy. Zupełnie odwrotnie niż Rachel Alexandra, której nic nie było w stanie wyprowadzić z równowagi, może z wyjątkiem maszyny startowej.”

Na początku dżokejem Rachel Alexandry był Brian Hernandez Jr, który wygrał na niej 2 z 5 gonitw, w których brała udział. Ale pewnego razu trener Wiggins posadził na nią Calvina Borela. Pierwszy wyścig tej pary miał miejsce 29 listopada 2009 roku w gonitwie Golden Rod Stakes. Tym występem rozpoczęli swoje nieprzerwane pasmo dziewięciokrotnych zwycięstw, w czasie których niejednokrotnie pobijali rekordy toru. Calvin Borel wyznał, że nauczył się pozwalać Rachel robić to, na co ma ochotę i nie powstrzymywać jej, nawet jeśli sama sobie narzuca tempo w jego mniemaniu nie do wytrzymania. To właśnie był słodki sekret Calvina Borela i jego wspaniałej klaczy.

Rachel Alexandra była jak rozpędzony pociąg. Po pewnym zwycięstwie w Martha Washington Stakes i Fair Grounds Oaks, klacz zdeklasowała rywalki w Fantasy Stakes, kończąc gonitwę z przewagą 9 długości. Następnie rozgromiła przeciwniczki w Kentucky Oaks, wygrywając o ponad 20 długości. Po tej gonitwie ogłoszono, że została sprzedana Jessowi Jacksonowi i należącemu do niego Stonestreet Stables oraz Haroldowi T. McCormickowi. Trenerem klaczy został Steve Asmussen. Zmiana właścicieli i trenera pociągnęła za sobą również zmianę wyścigowych planów klaczy – miała zmierzyć się po raz pierwszy w życiu z ogierami. Jess Jackson, posiadający teraz nie tylko wybitnego Curlina, ale i wspaniałą Rachel Alexandrę, zapłacił dodatkowe 100 tysięcy dolarów, dzięki czemu klacz mogła wziąć udział w Preakness Stakes.
Rachel Alexandra była pierwszą klaczą od roku 1924, która wygrała Preakness Stakes. Startując z ostatniego, trzynastego boksu, już na samym początku gonitwy przedarła się na front i poprowadziła wyścig, utrzymując prowadzenie do celownika i bijąc derbistę Mine That Birda o długość. Ciekawostką jest, że jednocześnie była pierwszym koniem, który wygrał tą gonitwę mając trzynasty numer startowy.


Miesiąc później Rachel znów nie dała szans ogierom, wygrywając Haskell Stakes o 6 długości i niemal bijąc rekord toru. Tym samym zapisała się w 41 letniej historii tej gonitwy jako druga klacz, która ją wygrała.
Następnie przyszedł czas na Woodward Stakes, gdzie zmierzyła się ze starszymi ogierami. Był to jej 11 start w przeciągu 12 miesięcy i ledwo udało jej się uchronić przed atakiem finiszującego polem Macho Again, który okazał się w celowniku gorszy od niej o długość końskiej szyi.
Woodward Stakes było ostatnim w tym roku wyścigiem Rachel Alexandry. Została ona po nim mianowana Koniem Roku 2009 w USA i Czempionką Trzyletnich Klaczy.
Po 6 miesiącach przerwy, Rachel Alexandra wystartowała w New Orleans Ladies Stakes i przegrała, ulegając sześcioletniej Zardanie. Następnie przegrała o łeb w La Troienne Stakes. Półtora miesiąca później fanom Rachel wróciła nadzieja, że ich ulubienica odzyskała formę i błysk sprzed roku. Klacz wygrała z łatwością Fleur de Lis Handicap o ponad dziesięć długości. W Lady’s Secret Stakes znów wygrała, tym razem o 3 długości. Nikt nie spodziewał się, że po odniesieniu dwóch pewnych zwycięstw, wspaniała klacz ponownie przegra.
Personal Ensign był dla Rachel wyścigiem przygotowawczym przed Breeders Cup Classic, rozgrywanym na dystansie 1 Ľ mili. Klacz do tej pory biegała na dystansach krótszych i możliwe, że właśnie przez to znów przegrała z klaczą o imieniu Persistently.
28 września 2010 roku Rachel Alexandra, nie mogąca powrócić do formy z 2009 roku, została wycofana do hodowli. 22 lutego 2011 pokryto ją Curlinem, który dwa lata pod rząd otrzymywał miano Konia Roku w USA.
Wiele osób ze środowiska wyścigowego najbardziej interesuje teraz, jaki będzie źrebak Rachel Alexandry? Czy zostanie on sprzedany, a jeśli tak, to za ile? Czy pójdzie w ślady rodziców, czy może okaże się zupełnie nieudany?
Jednak prawdziwi fani tej klaczy myślą głównie o niej. Z nostalgią wspominają jej wyścigi i ten piękny widok, kiedy odbiegała innym koniom na prostej i samotnie przekraczała linie mety. Wspominają też to, jak Calvin Borel i jego klacz stapiali się w jedno; on trzymał się tylko kurczowo wodzy, a ona dawała z siebie wszystko, niemalże frunąc nad torem, zdawałoby się, bez żadnego wysiłku. Czasem zastanawiają się dlaczego zaczęła przegrywać. Czy za bardzo wyeksploatowali ją w sezonie 2009? Czy po prostu nie trzymała dystansu, jak to się mówi w wyścigowym żargonie? A może to dżokej lub trener popełnili jakiś błąd? Szybko jednak fani Rachel odganiają od siebie takie myśli, ponieważ wiedzą, że na te pytania prawdopodobnie nigdy nie poznają odpowiedzi. Zamykają oczy i w wyobraźni znów widzą wysoką, gniadą klacz, biegnącą do celownika z oddaniem i pasją, którą rzadko spotyka się u jakiegokolwiek konia wyścigowego.


Powrót do treści | Wróć do menu głównego