Czekamy na praktyczne doświadczenia teiksa, który po zawiązaniu sobie języka i po tym jak dostanie 6 batów nz goły tyłek, opiszę nam swoje doznania i wyda werdykt, czy można tak robić koniom czy nie.Anonymous pisze:W komentarzach do tego postu jest merytoryczna dyskusja, podparta wynikami badań, co do kwestii odczuwania bólu przez konie podczas bicia batem i wiązania języka.
https://www.facebook.com/10006369207426 ... 5/?app=fbl
wyścigi '26
-
Gość
-
Gość
Zgodnie z § 65 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie regulaminu wyścigów konnych obowiązuje bezwzględny przepis:
„Zabrania się wiązania języka do żuchwy konia”.
Część osób z branży wyścigowej próbuje omijać ten zakaz poprzez kruczki językowe.
Tłumaczą oni podczas kontroli, że skoro użyli elastycznego paska z klipsem lub rzepem, to języka „nie zawiązali”, lecz jedynie go „zamocowali” lub „zapięli”.
Organizacje prozwierzęce (np. Fundacja Przyjaciel Zwierz czy Follow The White Horse) oraz prawnicy jednoznacznie obalają tę argumentację, wskazując, że efekt i szkodliwość dla zwierzęcia pozostają identyczne, a sprawa ma charakter znęcania się nad zwierzętami.
Nie ma żadnej różnicy merytorycznej ani anatomicznej pomiędzy „wiązaniem” a „zapinaniem” czy „mocowaniem” języka konia do żuchwy.
Z punktu widzenia dobrostanu zwierzęcia, medycyny weterynaryjnej oraz przepisów prawa, obie nazwy opisują dokładnie tę samą praktykę (ang. tongue-tie).
Polega ona na mechanicznym wyciągnięciu języka konia i uwięzieniu go na dole pyska za pomocą pętli.
Różnica tkwi wyłącznie w nazewnictwie i semantyce używanej przez środowisko wyścigowe jako linia obrony przed prawem:
Wiązanie języka: To tradycyjne określenie procederu, w którym używano materiałowych tasiemek, bandażów lub nylonowych pończoch zawiązywanych na supeł.
Zapinanie / mocowanie języka: To nowsze, eufemistyczne określenie.
Stosuje się je, gdy zamiast tradycyjnego węzła używa się gotowych, elastycznych opasek gumowych, silikonowych pasków lub rzepów.
„Zabrania się wiązania języka do żuchwy konia”.
Część osób z branży wyścigowej próbuje omijać ten zakaz poprzez kruczki językowe.
Tłumaczą oni podczas kontroli, że skoro użyli elastycznego paska z klipsem lub rzepem, to języka „nie zawiązali”, lecz jedynie go „zamocowali” lub „zapięli”.
Organizacje prozwierzęce (np. Fundacja Przyjaciel Zwierz czy Follow The White Horse) oraz prawnicy jednoznacznie obalają tę argumentację, wskazując, że efekt i szkodliwość dla zwierzęcia pozostają identyczne, a sprawa ma charakter znęcania się nad zwierzętami.
Nie ma żadnej różnicy merytorycznej ani anatomicznej pomiędzy „wiązaniem” a „zapinaniem” czy „mocowaniem” języka konia do żuchwy.
Z punktu widzenia dobrostanu zwierzęcia, medycyny weterynaryjnej oraz przepisów prawa, obie nazwy opisują dokładnie tę samą praktykę (ang. tongue-tie).
Polega ona na mechanicznym wyciągnięciu języka konia i uwięzieniu go na dole pyska za pomocą pętli.
Różnica tkwi wyłącznie w nazewnictwie i semantyce używanej przez środowisko wyścigowe jako linia obrony przed prawem:
Wiązanie języka: To tradycyjne określenie procederu, w którym używano materiałowych tasiemek, bandażów lub nylonowych pończoch zawiązywanych na supeł.
Zapinanie / mocowanie języka: To nowsze, eufemistyczne określenie.
Stosuje się je, gdy zamiast tradycyjnego węzła używa się gotowych, elastycznych opasek gumowych, silikonowych pasków lub rzepów.
-
Gość
-
Gość
-
Gość
-
Gość
-
Gość
-
Gość
-
Gość
-
Gość
To jest celna uwaga.Anonymous pisze:Czy jak ktoś chciałby oglądać dobre, profesjonalnie zorganizowane wyścigi i sygnalizuje, a nie jest to realizowane przez ludzi, którzy biorą za to duże pieniądze, to powinien przerzucić się na siatkówkę albo badmintona? Czy u gościa z logiką wszystko w porządku, upały zaszkodziły, a może brak rozumu w głowie po prostu?
A ten wpis z siatkówką to tępota umysłowa.